بغضی تلخ گلویم را می فشارد .

خشک شدن دشت سر سبز دلم را می بینم و هیچ نمی توانم بکنم.

از آن دشت پر هیاهو و کلبه ی خوشبختی که وسط آن قرار داشت

کویری بیش نمانده . پیش می روم .

آه !  زمین داغش پاهایم را می سوزاند

آسمان تیره ی تیره است اما گرمای شدیدی از آن

صورتم را می سوزاند.

درون کلبه می روم . در و دیوارش را که عنکبوت نومیدی زینت بخشیده

ورانداز می کنم،

حریر نازک پنجره را کنار می زنم .

آه! باغ امید هنوز هم سرسبز است هنوز پرندگان رجا اینجا در حال پروازند،

هنوز هم اینجا قاصدکها با نوای نسیم می رقصند و این یعنی

هنوز هم این دل امید به بازگشت آن سفر کرده دارد.سفر کرده ای که ستاره میخوانمش!

پرده را رها می کنم و روی تخت دراز می کشم.

ساعت روی دیوار به من نیشخند می زند.

چشم هایم را می بندم اما صدای پچ پچ عقربه ها را می شنوم که می گویند:

« زمان گذشت و هیچ خبری از ستاره اش نشد،کسیکه رفته  دیگر باز نخواهد گشت »

و این صدا مدام در گوشم می پیچد:

«کسیکه رفته دیگر باز نخواهد گشت.......!!!!»

یعنی ستاره برای همیشه آسمان دلم را تنها گذاشته؟

باور نمی کنم!

من هنوز هم با بغض تلخ و سنگینی که در گلو دارم منتظرش هستم.

منتظر او ، منتظر ستاره! ستاره ای که زینت بخش آسمان سیاه دلم بود.

 «مهتاب»